کسی که قاب کرده چهره اش را حق به سیمایش
عبادت می کند هر روز سلمان با تماشایش
کسی که در نمازش آنچنان بیخود ز خود می شد
که می شد تیر را بیرون کشید آن وقت از پایش
علی “ممسوس فی ذات “است ، ما که جای خود داریم
هزاران مجتهد هم عاجزند از درک معنایش
هزاران بار دیگر گر ترک بردارد این خانه
یقین دارم نمی آید برون از کعبه همتایش
یقینا زائرش معراج رفته نه حرم وقتی
شکوه عرش را دیده به ایوان مطلایش
کسی را که” سلونی” گفته را باید اطاعت کرد
نه آن را که “اقیلونی” نمی افتد ز لبهایش
خدا لعنت کند هر کس که خورده حق مولا را
خدا لعنت کند هر کس که تکیه کرده بر جایش
خدا را شکر بابایم علی و مادرم زهراست
بگردد دشمن بابای من دنبال بابایش